"varlığın celladı"

bağışlamak kime mahsussa,
bağışlasın !
kendimi bağışlamayacağım,
kimseye !

kumsal bükse kendini bizi toplasa çanağına,
ısıtırız finCanı
ay ışığı süt gibi düşse üzerimize
şekersizde yudumlarız biz birbirimizi
tüm ger-çek-im-izle

*kah-ve kafe-si

aklın-a
tutsa-k
çıkarsa

*
Yaşamak, her gün bir başkası olmaktır. Ve insan bugün, dün hissettiği gibi hissediyorsa, hissetmek olanaksızdır. Dün hissedileni bugün de hissetmek, hissetmek değil, dün hissedilmiş olanı bugün de anımsamaktır yalnızca. Artık yok olmuş olan dünkü hayatın canlı cesedi olmaktır.
Fernando Pessoa

çocukluğum boyunca bunu çizip durdum
kimse cıva olabileceğimi söylemedi
hep bir dişisel ılımanlıkta yüzdürüp durdular aklımı
neyse ki kan,ım koy,u kır,mızı

saliselerce yaşadım
saniyelerce
saatlerce
günlerce
haftalarca
aylarca
yıllarca
hep vardım
ilk oluştan beri
her şeyle beraber
yoruldum
sol elimi alıp göğsüme yuvaladım
üzerine sağ elimi kapatıyorum
çünkü
(diyorlar ki sol EQ sağ IQ)
zekamla duygularımı korumaya meylediyorum
beni buna zorluyorlar
yoruldum

neden bu kadar her şeye KARıŞIkSINIZ

bazen ağzımı bozasım gelmiyor değil hani..

..hani diyorum bir şeyler bozulabilir o zaman

mile bir şeyler sıkışır mesela, dişlilerini kırar
sonra ağzından akar o parçalar



*küf-rü met-hi-ye
   ruba-i-ye

zülfikar*

"unut"
diye başladı söze
"hiç bir şey olmamış gibi"
elimin ayasına lehm ederken varlığını,
kend-i kadar yeni bir çizgi çektiğini görmezden gelerek
hayatı bütünleştirici bir çifte gibiydi
görmeliydin bana doğru keskin bakışlarını
sürm olsun
dön kınından
çık ve yürü
hey gidi er

*
üzerimden akan ZÜLFÜn KAR mıydı döktün ,
sereğe kanı-mı
ola ki
tenim
lazımdı
korkularına,
gözünle kaşın arasında sıkışmış lahza oyununda...
dokunmayaydın a
kızb'ınla
kudr,etime

(bulunuz : kend-sürm-gidi-lahza-kızb)

*küf-rü met-hi-ye
   ruba-i-ye